Slappe preludes voor een hond.
Mensen hebben namen, die hebben ze gekregen van hun ouders, voor- en achternamen, klassieke en moderne namen en later krijgen ze soms bijnamen of nemen ze een schuilnaam aan.
Ook de dingen hebben namen, algemene, zoals een huis of een beker, of meer specifiek. Een huis kan een flat zijn, een vakantiehuis, een hoekhuis, een rijtjeshuis, een maisonnette, een villa, een twee onder één kapwoning, een erkerwoning en ga zo maar door. Een beker kan een melkbeker zijn, een avondmaalsbeker, een plastic beker, een tuitbeker of een koffiemok. Als een kind leert spreken, leert hij eerst de algemene woorden en daarna de meer specifieke, bijvoorbeeld eerst hond, daarna grote hond, kleine hond, enge hond, zwarte hond en misschien ook wel de namen van honden die hij kent uit zijn omgeving.
De namen van abstracte dingen of ‘doe dingen’ zijn moeilijker om te leren. Zo zei één van onze kinderen vroeger ‘we gaan naar de boodschappen’, in plaats van ‘we gaan naar de winkel’ of ‘we gaan boodschappen doen’. Ook zong een dochter, toen ze nog maar 3 was en we kampeerspullen aan het inpakken waren: ‘kavantie, kavantie’ ze hoorde dat het niet klopte en vroeg ‘hoe heet dat ding ook al weer’. Verder hebben kinderen de neiging om niet alleen namen te geven aan de dingen, maar ze ook menselijke eigenschappen toe te dichten. Zo kan je bed lief zijn, de trap stout en je mouw ergens wonen in je jas.
Vroeger gaven mensen ook namen aan hun huis, bijvoorbeeld ‘moeders wens’ of ‘hier is ’t’ en de namen van schepen bestonden vaak uit een samenvoeging van namen van de eigenaren.
Ook in de kunst geven we namen, aan schilderijen, aan gedichten, aan boeken, aan beeldhouwwerken. Deze kunnen verwijzen naar de inhoud of naar een persoon, naar een actie of een gebeurtenis, naar een bepaalde manier van bouwen of componeren.
Ook titels van boeken kunnen duidelijk verwijzen naar de inhoud, maar er zijn ook vreemde titels zoals: ‘De dag dat wij Andy zijn arm afzaagden’ en meer bekend: ‘De man die zijn vrouw voor een hoed aanzag’.
Ook al je niet veel verstand hebt van muziek ken je vast wel het woord ‘prelude’ , wat voorspel betekent en ‘allegro’ dat iets zegt over het muziektempo. Maar soms zegt een titel iets over de inhoud, de sfeer, de bedoeling van een muziekstuk.
Ik weet echter 1 componist die hele bijzonder titels gaf aan zijn werken en dat was Erik Satie. Het was sowieso een bijzondere man. Hij noemde zijn composities bijvoorbeeld ‘Drie stukken in de vorm van een peer’, ‘Uitgedroogde embryo’s’ en ‘Slappe preludes voor een hond’. Helaas heb ik niet kunnen vinden wat de link is tussen de bijzondere titels en de vaak toch wel speciale muziek. Ook is over hem bekend dat hij een kerk stichtte waar hij tot zijn dood het enige lid van was en nog een bijzonder weetje is dat na zijn dood in zijn kleine appartementje wel zo’n honderd paraplu’s zijn gevonden.
En ik, hoe doe ik dat met titels van mijn blogs. Vandaag is het een samenvoeging van de uitspraak van een peuter en de titel van een muziekstuk van een beroemd componist. De titel moet wat mij betreft de nieuwsgierigheid van de lezer opwekken en iets verklappen over de inhoud van de tekst. Ik hoop dat dit vandaag enigszins gelukt is en anders vind ik misschien nog wel een foto om het geheel rond te krijgen.
Dus, nu eerst een foto toevoegen en dan maar publiceren.
